Зошто детето не слуша? 12 начини да му помогнете на дете од 2 до 4 години да ги следи упатствата (без викање)

Веќе трипати сте кажале да ги обуе чевлите. Првиот пат – ништо. Вториот пат детето бега на другата страна. До третиот пат гласот ви е погласен отколку што сакате и двајцата сте вознемирени уште пред денот да започне. Ако вашето мало дете или тригодишно дете речиси сè што ќе кажете го пушта покрај уши, не сте сами и не правите сè погрешно.

Неслушањето е една од најчестите грижи на родителите на деца од 2 до 4 години, а воспитувачите во јасли и градинка слушаат за тоа секоја недела. Добрата вест е дека најчесто тоа е нормален дел од развојот, а малите промени во начинот на кој даваме упатства честопати прават голема разлика. Овој водич објаснува зошто малите деца „се исклучуваат“ и ви дава 12 практични начини за повеќе соработка дома и во група.

Зошто малите деца и тригодишниците не слушаат

Пред да промените нешто, корисно е да разберете што се случува во главата на детето. Малите деца ретко нè игнорираат само за да ни пркосат.

• Вниманието им е целосно зафатено. Кога мало дете гради кула, можеби навистина не го регистрира вашиот глас. Префрлањето на вниманието од една на друга работа е вештина што сè уште се развива.
• Говорот сè уште се развива. Долгите реченици, неколку чекори одеднаш или апстрактни зборови како „однесувај се убаво“ или „биди добар“ тешко ги разбира едно двегодишно дете.
• Ја испробуваат самостојноста. Велењето „не“ и бегањето се начини да откријат „јас сум своја личност“. Ова е најизразено околу втората и третата година.
• Премините се тешки. Да прекинеш нешто забавно за да направиш нешто досадно, како заминување од паркот, е еден од најтешките моменти во денот на малото дете.
• Уморни се, гладни или преоптоварени. Дете кое имало долг ден во градинка навечер има помалку трпение, токму кога најмногу бараме од него.
• Повторувањето ги учи да чекаат. Ако барањето се спроведува дури по петтото потсетување, децата брзо научуваат дека првите четири не се бројат.

12 начини да му помогнете на детето да слуша и да ги следи упатствата

1. Приближете се и прво воспоставете контакт

Наместо да викате од другиот крај на собата, појдете до детето, клекнете на висина на неговите очи и кажете му го името. Нежен допир на рамото или краток коментар за тоа што прави („Леле, каква висока кула!“) му помага да го насочи вниманието кон вас пред барањето.

2. Давајте кратки и јасни упатства

Кажете точно што сакате со неколку зборови: „Чевлите, те молам“ функционира подобро од „Може ли веќе да престанеш да си играш, затоа што пак ќе задоцниме?“ На двегодишните давајте им по еден чекор. Многу деца од три и четири години можат да изведат два чекора.

3. Кажете му што да прави, а не само што да не прави

„Оди полека, те молам“ полесно се следи од „Не трчај“. Позитивното упатство му дава на детето јасна слика за однесувањето што го сакате.

4. Најавете ги премините однапред

Едноставна најава како „Уште двапати на лизгалката, па одиме дома“ му дава време на детето да се подготви. Визуелен тајмер или кратка песничка можат да го направат одбројувањето поопипливо.

5. Нудете ограничен избор

Изборот им дава на малите деца чувство на контрола што го бараат: „Сакаш црвената или синята чаша?“ или „Ќе скокаш или ќе одиш на прсти до тоалетот?“ Ограничете се на две опции, и двете прифатливи за вас.

6. Нека биде изјава, а не прашање

„Сакаш ли да ја облечеш јакната?“ поканува „не“. Ако нешто не е по избор, кажете го љубезно и самоуверено: „Време е да ја облечеме јакната.“

7. Замолете го детето да повтори

Кај децата од три и четири години, прашањето „Што треба сега да направиме?“ проверува дали разбрале и помага упатството да се запомни.

8. Претворете ги задачите во игра

Натпреварувајте се до колата, оставете ги играчките да „зборуваат“ за спиење или замислете дека коцките се гладни и треба да се вратат во својата кутија. Играта често за една минута постигнува тоа што повторувањето го постигнува за десет.

9. Мирно доведете до крај

Кажете еднаш или двапати, а потоа помогнете му на детето да го направи тоа: нежно фатете го за рака и одете заедно, или помогнете му да го обуе првиот чевел. Кога доведувате до крај без лутина, покажувате дека вашите зборови значат нешто, без борба за моќ.

10. Забележете ја и именувајте ја соработката

Кога детето ќе послуша, кажете што видовте: „Дојде веднаш штом те повикав, благодарам!“ Конкретната пофалба ја зголемува шансата однесувањето да се повтори.

11. Чувајте предвидливи рутини

Децата соработуваат повеќе кога знаат што следува. Постојан редослед наутро, за време на оброците и пред спиење, можеби со едноставна табела со слики, го намалува бројот на упатства што воопшто треба да ги давате.

12. Останете мирни и намалете го гласот

Викањето може да донесе брза реакција, но го зголемува стресот кај сите и обично го отежнува следното барање. Потивок, но цврст глас често привлекува повеќе внимание. Кога ќе ви избега нервот, а тоа му се случува на секој родител, поправете го подоцна со прегратка и едноставно: „Извини што викав.“

Кога детето слуша во градинка, но не и дома (или обратно)

Многу родители при земањето на детето слушаат „Тој е толку услужлив тука!“ и се прашуваат зошто дома е сосема поинаку. Во група децата следат јасни рутини, гледаат други деца да го прават истото и имаат воспитувачи кои даваат едноставни и доследни упатства. Дома децата се чувствуваат доволно безбедно за да ја исфрлат фрустрацијата пред луѓето на кои најмногу им веруваат.

Корисно е да ги прашате воспитувачите кои фрази, песнички или сигнали ги користат за собирање играчки, миење раце или редење во колона, и да ги пробате истите дома. Ако воспитувачите забележат дека некое дете тешко ги следи упатствата во групата, мирен разговор меѓу родителите и персоналот за тоа што функционира во секоја средина обично помага повеќе отколку секоја страна да се обидува сама.

Кога да разговарате со педијатар

Повеќето случаи кога малото дете „не слуша“ се дел од нормалниот развој. Сепак, разговарајте со педијатарот ако детето често не реагира на своето име или на звуци, ако се чини дека не разбира едноставни зборови што ги разбираат неговите врсници, ако изгубило зборови или вештини што порано ги имало, или ако забележувате нешто што ве загрижува во врска со слухот, говорот или социјалната интеракција. Педијатарот може да ги провери слухот и развојот и, доколку е потребно, да ве упати кај специјалист, како логопед. Верувајте му на својот инстинкт: секогаш е во ред да прашате навреме.

Како kidsday им помага на родителите и воспитувачите да бидат на иста бранова должина

Доследноста меѓу домот и градинката прави вистинска разлика за малите деца. Со kidsday, установите можат да споделуваат дневни новости со родителите во апликацијата, вклучувајќи фотографии, активности, оброци, дремки и белешки од воспитувачите, а родителите и установата можат директно да си пишуваат пораки. Воспитувачите можат да внесуваат опсервации, а AI Development Report ги претвора во извештаи за напредокот што покажуваат како се развива детето и предлагаат активности за пробување. Така семејствата и воспитувачите полесно забележуваат обрасци и се договараат за исти едноставни стратегии.

За крај

Малото дете што не слуша обично не е непослушно, туку едноставно е мало. Приближете се, давајте кратки и позитивни упатства, подгответе го детето за премините, нудете мал избор и мирно доведувајте до крај. Ниту една од овие стратегии не функционира секој пат, но кога се применуваат доследно, секојдневните моменти стануваат полесни и детето чекор по чекор учи да соработува. А во тешките денови, запомнете дека трпението кон себеси е исто толку важно колку и трпението кон детето.