„Синдром на петтата година“: Зошто искусните едукатори имаат потреба од нови предизвици

Во моите први чекори, сè беше исклучително интензивно. Бев многу чувствителен и секоја ситуација поврзана со децата ја земав близу до срцето. Се сеќавам на постојаниот стрес од високите родителски очекувања; често мислев дека мојата работа и посветеност не се правилно прикажани или ценети.

Сепак, времето ми даде вредна лекција: Довербата не се дава; таа се гради. Со текот на времето, таа првична анксиозност беше заменета со извонредна благодарност. Родителите добија целосна доверба во мене, а мојата работа почна да се цени на начини кои не ги замислував на почетокот.

Пет години подоцна... Денес, иако веќе не сум активен во улогата на учител во училница, го гледам тој период како "основа" на мојата професионална стабилност.

Зошто ни се потребни нови предизвици? Истражувањата покажуваат дека периодот помеѓу 3-та и 5-та година е "преломна точка." Според студиите за задржување на наставниците (Ingersoll, 2012), околу 40-50% од едукаторите ја напуштаат професијата во оваа фаза ако не најдат нови поттикнувања.

• Потребата за автономија: Според Теоријата за самодетерминација (Deci & Ryan, 2000), за да се избегне опаѓање на мотивацијата, едукаторот мора да преземе нови одговорности.

• Мојата препорака: Кога едукаторот ќе достигне оваа зрелост, време е институцијата да им понуди нови одговорности. Давањето улога во организирањето на училишните материјали, курикулумот, или промовирањето во позиција каде што нивното мислење е важно за благосостојбата на центарот е витално. Најпрофесионалното прашање што менаџерот може да го постави е: "Која задача би била најатрактивна за вас сега?"

"Ресетирање" по работа: Како да се заштитиме? Работата со деца бара висок степен на "емотивна работа." За сите колеги кои сè уште се на првите линии, и за да се избегне она што науката го нарекува Емпатиска замор (Figley, 2002), препорачувам:

1. Физички активности (Јога/Пилатес/Шетање): Основно за намалување на кортизолот (хормон на стрес) кој се акумулира од хроничен шум и висока одговорност.

2. Кафе со "Терапевтски-Луѓе": Ова е мојата омилена точка. Излезете на кафе со тој пријател или личност која ве разбира без многу зборување. Опкружете се со луѓе кои ви ја полнат батеријата, кои ве насмејуваат и кои не бараат ништо од вас. Понекогаш, едноставен разговор надвор од ѕидовите на градинката е најдобрата терапија што постои.

Пет години искуство е вреден имот. Не дозволувајте да стагнирате. Побарајте предизвици кои ве прават да растете, бидејќи едукаторот кој се грижи за себе и се развива е најголемиот подарок за кое било дете!