Dlaczego wiele maluchów staje się niejadkami i jakie praktyczne, wolne od presji sposoby mogą stosować opiekunowie i rodzice, by pomóc dzieciom próbować nowych potraw.
„Je tylko makaron.” „Nie tknie niczego zielonego.” Wybredność przy jedzeniu to jedna z najczęstszych trosk, którymi rodzice maluchów dzielą się z opiekunami. Posiłki w domu szybko mogą zamienić się w codzienną walkę, a rodzice często zastanawiają się, czy ich dziecko je lepiej, czy gorzej w żłobku.
Dobra wiadomość jest taka, że wybiórcze jedzenie to u wielu małych dzieci normalny etap. Dzięki cierpliwości i spójnemu podejściu w domu i w żłobku większość dzieci stopniowo poszerza listę potraw, które chce jeść.
Dlaczego maluchy stają się niejadkami
- Ostrożność wobec nowych potraw jest naturalna. Wiele maluchów zaczyna podchodzić nieufnie do nieznanego jedzenia mniej więcej wtedy, gdy uczy się chodzić i poznawać otoczenie. Ostrożność wobec nowych smaków to normalna reakcja rozwojowa.
- Wzrost zwalnia. Po szybkim wzroście w pierwszym roku życia apetyt naturalnie maleje. To, że maluch je mniej niż jako niemowlę, jest często zupełnie normalne.
- Samodzielność ma znaczenie. Powiedzenie „nie” jedzeniu to jedna z niewielu rzeczy, nad którymi maluch ma pełną kontrolę.
- Liczą się konsystencja i wygląd. Małe dzieci często oceniają jedzenie po tym, jak wygląda, pachnie i jakie jest w dotyku, na długo zanim go spróbują.
Co może zrobić żłobek
Niech posiłki będą spokojne i wspólne
Dzieci jedzą lepiej, gdy posiłki są spokojne i przewidywalne. Wspólne siedzenie przy małych stolikach, gdy opiekunowie jedzą razem z dziećmi lub siedzą obok nich, sprawia, że posiłek staje się chwilą bycia razem, a nie sprawdzianem.
Proponuj nowe potrawy bez presji
Podaj małą porcję nowej lub mniej lubianej potrawy obok czegoś, co dziecko już lubi. Dzieci często muszą wiele razy zobaczyć, powąchać i dotknąć jedzenia, zanim zechcą go spróbować. Każdy kontakt się liczy, nawet jeśli jedzenie zostanie na talerzu.
Pozwól, by przekonywali rówieśnicy
Jedną z wielkich zalet żłobka jest pozytywny wpływ rówieśników. Dziecko, które w domu odmawia marchewki, może jej spróbować, gdy zobaczy, jak trójka kolegów chrupie ją z zadowoleniem. Opiekunowie mogą to delikatnie podkreślić, bez porównywania: „Zobacz, Ema próbuje marchewki. Ale chrupie!”
Angażuj dzieci w zajęcia związane z jedzeniem
Mycie warzyw, nakrywanie do stołu, sadzenie ziół czy rozmowy o kolorach i kształtach jedzenia pomagają dzieciom oswoić się z tym, co mają na talerzu, i budzą ich ciekawość.
Unikaj nagród i przekupywania
„Zjedz warzywa, to dostaniesz deser” uczy dzieci, że warzywa trzeba przecierpieć, a deser jest nagrodą. Lepiej sprawdza się neutralny język: „To dzisiejsza zupa. Możesz jej spróbować, kiedy będziesz gotowy.”
Co rodzice mogą zrobić w domu
- Trzymaj się rytmu dnia. Regularne pory posiłków i przekąsek sprawiają, że dzieci siadają do stołu głodne, a nie najedzone podjadaniem.
- Podziel odpowiedzialność. Rodzice decydują, co jest podawane, kiedy i gdzie. Dziecko decyduje, czy zje i ile. Takie podejście usuwa z posiłków większość konfliktów.
- Jedzcie razem, kiedy tylko się da. Dzieci naśladują to, co widzą. Niech widzą, jak z przyjemnością jesz różnorodne potrawy.
- Podawaj jeden wspólny posiłek dla rodziny. Uwzględnij co najmniej jedną potrawę, którą dziecko zwykle akceptuje, ale nie gotuj osobnych dań na życzenie.
- Zachowaj spokój. Chwal za próbowanie, a nie za pusty talerz, i nie zamieniaj posiłków w negocjacje.
Współpraca: dzielcie się tym, co dzieje się przy posiłkach
Rodzice często są zaskoczeni, gdy słyszą, że ich dziecko z apetytem zjadło w żłobku zupę z soczewicy. Dzielenie się informacjami o tym, co jedzą dzieci, pomaga rodzinom budować na tych postępach w domu, a opiekunom lepiej rozumieć, co dzieje się poza placówką.
Dzięki kidsday opiekunowie mogą zapisywać posiłki i to, ile zjadło każde dziecko, a rodzice mogą to zobaczyć w aplikacji jeszcze tego samego dnia. Dzięki temu łatwo dostrzec prawidłowości, cieszyć się małymi sukcesami i wcześnie zauważyć, jeśli dziecko regularnie je bardzo mało.
Kiedy zasięgnąć porady specjalisty
W większości przypadków wybredność to tylko etap. Rodzice powinni jednak porozmawiać z pediatrą, jeśli dziecko traci na wadze lub nie rośnie zgodnie z oczekiwaniami, je wyjątkowo ograniczoną liczbę produktów, często krztusi się lub wymiotuje podczas jedzenia, ma trudności z gryzieniem lub połykaniem albo jeśli posiłki wywołują u niego silny stres. Wszelkie znane alergie lub diety lecznicze należy zawsze zgłaszać żłobkowi na piśmie.
Podsumowanie
Wybredne jedzenie potrafi wystawić na próbę cierpliwość każdego, ale rzadko trwa wiecznie. Dzięki wielokrotnemu kontaktowi z jedzeniem bez presji, dobrym wzorcom w domu i w żłobku oraz otwartej komunikacji między opiekunami a rodzinami większość maluchów stopniowo staje się odważniejsza przy stole.
