Изливи на бес кај малите деца: што е нормално, зошто се случуваат и како мирно да се справите

Во еден момент вашето дете среќно си игра, а во следниот лежи на подот и вреска затоа што бананата му се скршила на половина. Изливите на бес можат да бидат гласни, исцрпувачки, а понекогаш и непријатни, особено кога се случуваат во продавница или пред роднините. Многу родители тивко се прашуваат дали прават нешто погрешно или дали ваквите испади на детето се нормални.

Изливите на бес се еден од најчестите делови на раното детство. Тие не се знак на лошо родителство ниту на „тешко“ дете. Тие се знак на млад мозок што сè уште учи да се справува со силни чувства. Кога ќе разберете зошто се случуваат и кога имате мирен план за пред, за време и после, многу полесно се справувате со нив, и родителите и воспитувачите.

Зошто се случуваат изливите на бес

Малите деца ги доживуваат емоциите многу силно, но сè уште немаат вештини да ги контролираат. Чести поттикнувачи се:

• Мозок во развој. Деловите од мозокот одговорни за самоконтрола и смирување сè уште се развиваат во раните години.
• Ограничен говор. Кога детето не може да најде зборови да каже што сака или чувствува, фрустрацијата често излегува како плачење, викање или фрлање предмети.
• Замор и глад. Пропуштена дремка или задоцнета ужина можат секое дете да го направат почувствително.
• Желба за самостојност. Малите деца сакаат сами да прават работи и сами да избираат, но не секогаш можат.
• Граници и преоди. Кога ќе слушнат „не“, кога треба да прекинат забавна активност или да одат од едно место на друго, тоа може да им биде премногу.
• Престимулација. Бучавата, гужвата и натрупаните денови можат да бидат премногу за едно мало дете.

Што е нормално според возраста

Изливите на бес се чести приближно од една до четири години. Често стануваат почести во втората и третата година, кога децата имаат силни желби, а ограничени зборови и самоконтрола. Како што се развива говорот и децата учат други начини да се изразат, изливите обично стануваат пократки, поретки и помалку интензивни.

Секое дете е различно. Некои имаат чести, драматични изливи, а други речиси никогаш. И двете можат да бидат сосема нормални.

Пред: спречување на изливите кога е можно

Не можете да го спречите секој излив, но можете многу од нив да ги намалите:

• Чувајте ги сонот и оброците. Нека рутините бидат предвидливи и носете здрава ужина кога сте надвор.
• Најавувајте ги преодите однапред, на пример: „Уште две лизгања, па одиме дома.“
• Нудете едноставни избори. „Црвена или сина чаша?“ му дава на детето чувство на контрола во рамки што вам ви одговараат.
• Забележувајте ги раните знаци како лелекање, лепење за вас или немир и реагирајте со утеха, пауза или промена на активноста.
• Помогнете му со зборови. Научете го едноставни изрази како „помогни ми, те молам“ или „лут сум“, а кај помалите деца користете гестови или знаци.
• Пофалете го мирното однесување. Забележете кога детето чека, споделува или љубезно бара.

За време: да останете мирни во бурата

Кога ќе почне изливот, способноста на детето да слуша и да расудува е многу ограничена. Целта е сите да бидат безбедни и да му помогнете да помине низ тоа.

• Останете мирни. Вдишете полека и спуштете го гласот. Вашиот мир му помага на нервниот систем на детето да се смири.
• Чувајте ги сите безбедни. Оддалечете го детето од опасност или тргнете ги предметите надвор од дофат.
• Користете малку зборови. Долгите објаснувања не помагаат во тој момент. Обидете се со: „Многу си лут. Тука сум.“
• Именувајте го чувството. „Сакаше да останеш во паркот. Тажен си што мора да си одиме.“
• Задржете ја границата. Признајте го чувството, но не попуштајте пред она што го предизвикало изливот. Така детето учи дека изливите не го менуваат правилото.
• Понудете утеха, а не притисок. Некои деца сакаат прегратка, а на други им треба малку простор со вас во близина. Следете ги знаците на детето.

После: повторно поврзување и учење

• Откако детето ќе се смири, понудете гушкање и уверување. Тоа треба да знае дека вашата љубов не е намалена.
• Секој разговор нека биде краток и едноставен, особено со помалите деца.
• Со поголемите деца накратко разговарајте за тоа што се случило и што би можеле да направат следниот пат, на пример да побараат помош или длабоко да дишат.
• Продолжете понатаму. Нема потреба од долги казни ниту повторно да го спомнувате подоцна во текот на денот.

Доследните граници се важни

Децата се чувствуваат најсигурно кога правилата се јасни и предвидливи. Ако изливот понекогаш донесе слаткиш или дополнително време пред екран, децата учат дека изливите функционираат и тие може да стануваат почести. Договорете се како семејство за неколку важни правила и применувајте ги мирно и доследно, дури и кога е тешко.

Изливи на бес на јавно место

• Запомнете дека повеќето возрасни околу вас и самите поминале низ тоа.
• Фокусирајте се на детето, а не на минувачите.
• Ако е можно, преместете се на помирно место додека детето не се смири.
• Нека пазарувањето биде кратко и планирајте го по дремката и оброците кога можете.

Доследност меѓу домот и градинката

Децата најдобро напредуваат кога возрасните во нивниот живот реагираат на сличен начин. Разговарајте со воспитувачите за тоа што најчесто предизвикува изливи, што му помага на детето да се смири и кои зборови ги користите дома. Воспитувачите можат да ви кажат како се справуваат со силните чувства во групата, за да го користите истиот пристап. Некои деца се држат цел ден и ги ослободуваат чувствата кога ќе дојдете да ги земете, што е вообичаено и обично е знак дека се чувствуваат сигурно со вас.

Кога да разговарате со педијатар

Повеќето изливи на бес се нормален дел од развојот. Добро е да разговарате со педијатарот ако:

• Изливите се многу чести или многу долги, повеќето денови.
• Детето се повредува за време на изливите, на пример удира со главата или се гризе себеси.
• Има многу агресија кон другите што не се подобрува.
• Изливите се сè уште многу интензивни по околу четири или пет години.
• Детето тешко се смирува дури и со поддршка или изливите се придружени со други грижи, како тешкотии со говорот, сонот или исхраната.
• Се чувствувате преоптоварено и ви треба поддршка. Барањето помош е сила.

Домот и градинката на иста страна

Ситните детали често објаснуваат зошто попладнето било тешко. Со kidsday, воспитувачите можат во текот на денот да ги бележат оброците, дремките и белешките и да ги споделуваат со родителите преку апликацијата за родители, заедно со фотографии и активности. Ако детето пропуштило дел од дремката или јадело помалку за ручек, родителите можат да го видат тоа пред да дојдат по него и да планираат помирна вечер. Родителите и воспитувачите можат и да си пишуваат пораки во апликацијата за да се договорат за доследни начини на реагирање на силните чувства.

Завршни мисли

Изливите на бес се нормална, привремена фаза додека малите деца учат да ги разбираат и контролираат своите емоции. Со предвидливи рутини, мирни реакции, доследни граници и многу топлина потоа, повеќето деца постепено наоѓаат подобри начини да го изразат она што го чувствуваат. Бидете трпеливи со детето и со себеси. Секој мирен момент што му го нудите среде бурата му помага да изгради вештини што ќе ги користи цел живот.