Το "Σύνδρομο Πέμπτης Χρονιάς": Γιατί οι Έμπειροι Εκπαιδευτικοί Χρειάζονται Νέες Προκλήσεις

Στα πρώτα μου βήματα, όλα ήταν εξαιρετικά εντατικά. Ήμουν πολύ ευαίσθητος και έπαιρνα κάθε κατάσταση που αφορούσε τα παιδιά πολύ σοβαρά. Θυμάμαι την συνεχόμενη πίεση από τις υψηλές προσδοκίες των γονέων; συχνά σκεφτόμουν ότι η δουλειά και η αφοσίωσή μου δεν εκτιμούνταν ή δεν φαίνονταν σωστά.

Ωστόσο, ο χρόνος με δίδαξε ένα πολύτιμο μάθημα: Η εμπιστοσύνη δεν δίνεται, χτίζεται. Με την πάροδο του χρόνου, αυτή η αρχική ανησυχία αντικαταστάθηκε από εξαιρετική εκτίμηση. Οι γονείς απέκτησαν πλήρη εμπιστοσύνη σε μένα, και η δουλειά μου άρχισε να εκτιμάται με τρόπους που δεν είχα φανταστεί στην αρχή.

Πέντε χρόνια αργότερα... Σήμερα, αν και δεν είμαι πια ενεργός στον ρόλο του εκπαιδευτικού στην τάξη, βλέπω αυτή την περίοδο ως το "θεμέλιο" της επαγγελματικής μου σταθερότητας.

Γιατί χρειαζόμαστε νέες προκλήσεις; Οι έρευνες δείχνουν ότι η περίοδος μεταξύ του 3ου και του 5ου έτους είναι το "σημείο καμπής." Σύμφωνα με μελέτες για την Διατήρηση Εκπαιδευτικών (Ingersoll, 2012), περίπου το 40-50% των εκπαιδευτικών εγκαταλείπουν το επάγγελμα σε αυτό το στάδιο αν δεν βρουν νέα κίνητρα.

• Η Ανάγκη για Αυτονομία: Σύμφωνα με τη Θεωρία Αυτοδιάθεσης (Deci & Ryan, 2000), για να αποφευχθεί η πτώση της κίνησης, ένας εκπαιδευτικός πρέπει να αναλάβει νέες ευθύνες.

• Η Σύστασή μου: Όταν ένας εκπαιδευτικός φτάσει σε αυτή την ωριμότητα, είναι καιρός για το ίδρυμα να του προσφέρει νέες ευθύνες. Η ανάθεση ρόλου στην οργάνωση σχολικών υλικών, του προγράμματος σπουδών ή η προαγωγή του σε θέση όπου η γνώμη του μετράει για την ευημερία του κέντρου είναι ζωτικής σημασίας. Η πιο επαγγελματική ερώτηση που μπορεί να κάνει ένας διευθυντής είναι: "Ποια εργασία θα ήταν πιο ελκυστική για εσάς τώρα;"

"Επαναφορά" μετά τη δουλειά: Πώς να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας; Η εργασία με παιδιά απαιτεί υψηλό επίπεδο "συναισθηματικής εργασίας." Για όλους τους συναδέλφους που είναι ακόμα στην πρώτη γραμμή, και για να αποφευχθεί αυτό που η επιστήμη ονομάζει Κούραση Συμπόνιας (Figley, 2002), προτείνω:

1. Φυσικές δραστηριότητες (Γιόγκα/Πιλάτες/Περίπατος): Απαραίτητες για τη μείωση της κορτιζόλης (της ορμόνης του στρες) που συσσωρεύεται από τη χρόνια θόρυβο και την υψηλή ευθύνη.

2. Καφές με "Άτομα Θεραπείας": Αυτό είναι το αγαπημένο μου σημείο. Βγείτε για καφέ με εκείνον τον φίλο ή το άτομο που σας καταλαβαίνει χωρίς να πει πολλά. Περιβάλλετε τον εαυτό σας με ανθρώπους που σας φορτίζουν, που σας κάνουν να γελάτε και που δεν ζητούν τίποτα από εσάς. Μερικές φορές, μια απλή συζήτηση έξω από τους τοίχους του νηπιαγωγείου είναι η καλύτερη θεραπεία που υπάρχει.

Πέντε χρόνια εμπειρίας είναι ένα πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο. Μην αφήσετε τον εαυτό σας να σταματήσει. Αναζητήστε προκλήσεις που σας κάνουν να μεγαλώνετε, γιατί ένας εκπαιδευτικός που φροντίζει τον εαυτό του και εξελίσσεται είναι το μεγαλύτερο δώρο για οποιοδήποτε παιδί!