Πώς να διδάξετε τα παιδιά να μοιράζονται τα παιχνίδια, να ζητούν συγγνώμη και να συνεργάζονται...

Πολλοί γονείς και εκπαιδευτικοί πιστεύουν ότι αναγκάζοντας ένα παιδί να παραδώσει ένα παιχνίδι αμέσως, διδάσκουν γενναιοδωρία. Στην πραγματικότητα, αυτό συχνά προκαλεί μια "νοοτροπία έλλειψης." Το παιδί αισθάνεται ότι το παιχνίδι του είναι ανασφαλές, οδηγώντας το να κρατάει ακόμα πιο σφιχτά τα υπάρχοντά του στο μέλλον.

Η Αλλαγή: Η κοινή χρήση θα πρέπει να είναι μια εθελοντική κοινωνική αλληλεπίδραση, όχι μια αναγκαστική παράδοση.

2. Η Στρατηγική "Μακράς Διάρκειας"

Αντί να χρησιμοποιείτε ένα χρονόμετρο που ξαφνικά τελειώνει την εμπλοκή ενός παιδιού, δοκιμάστε την τεχνική "Μέχρι να Τελειώσεις":

• Αφήστε το πρώτο παιδί να τελειώσει: Επιτρέψτε τους να παίξουν μέχρι να είναι πραγματικά έτοιμοι.

• Υποστηρίξτε το παιδί που περιμένει: Αναγνωρίστε την απογοήτευσή τους. "Βλέπω ότι πραγματικά θέλεις αυτό το αυτοκίνητο. Ο Μπεν το χρησιμοποιεί αυτή τη στιγμή. Μόλις τελειώσει, είναι η σειρά σου. Τι πρέπει να κάνουμε ενώ περιμένουμε;"

• Το Αποτέλεσμα: Το παιδί με το παιχνίδι μαθαίνει ότι οι ενήλικες σέβονται τη δουλειά τους, κάνοντάς τους πιο πιθανό να το παραδώσουν πρόθυμα αργότερα. Το παιδί που περιμένει μαθαίνει ζωτικής σημασίας αυτορύθμιση και υπομονή.

3. Συγγνώμες: Από τα Σκηνοθετημένα Λόγια στην Ειλικρινή Ενσυναίσθηση

Αναγκάζοντας ένα παιδί να πει "Λυπάμαι" ενώ είναι ακόμα σε κρίση ή θυμωμένο τους διδάσκει ότι οι λέξεις είναι μια "κάρτα απελευθέρωσης από τη φυλακή", αντί να είναι αντανάκλαση μετάνοιας.

• Επικεντρωθείτε πρώτα στο Θύμα: Αντί να κάνετε διάλεξη στον "επιτιθέμενο," φροντίστε το παιδί που πληγώθηκε. "Ω, αυτό πόνεσε το χέρι σου. Είμαι εδώ για να βοηθήσω." Αυτό μοντελοποιεί την ενσυναίσθηση.

• Διορθώνοντας (Η "Επισκευή"): Μόλις όλοι ηρεμήσουν, ρωτήστε: "Ο φίλος σου είναι λυπημένος γιατί έπεσε ο πύργος. Τι μπορούμε να κάνουμε για να τον κάνουμε να νιώσει καλύτερα;"

• Δράση αντί για Λόγια: Ένα παιδί που φέρνει ένα χαρτομάντιλο, μια κρύα κομπρέσα ή ένα διαφορετικό παιχνίδι είναι ένα πολύ πιο βαθύ μάθημα στην ενσυναίσθηση από μια μουρμουριστή, αναγκαστική "συγγνώμη."

4. Συνεργασία: Η Δύναμη του "Εμείς"

Η συνεργασία είναι μια δεξιότητα που χτίζεται μέσω καθημερινής συνεισφοράς, όχι διαλέξεων.

• Συνεργατικό Παιχνίδι: Ενθαρρύνετε δραστηριότητες χωρίς έναν μόνο νικητή, όπως η κατασκευή ενός γιγάντιου φρουρίου ή η ολοκλήρωση ενός μεγάλου παζλ.

• Η Ταυτότητα του "Βοηθού": Εμπλέξτε τα παιδιά σε "ενήλικες" εργασίες. "Εγώ ετοιμάζω το τραπέζι; Μπορείς να είσαι η ομάδα μου και να βάλεις τις πετσέτες;"

• Συγκεκριμένος Έπαινος: Αντί για "Καλή δουλειά," χρησιμοποιήστε περιγραφική ανατροφοδότηση: "Εσείς οι δύο βρήκατε πώς να μεταφέρετε αυτό το βαρύ κουτί μαζί! Αυτό είναι εξαιρετική ομαδική εργασία."

5. Αποτελεσματική Επικοινωνία: Τι να Πείτε Αντί για Διαταγές

Για να αλλάξουμε τη συμπεριφορά ενός παιδιού, πρέπει πρώτα να αλλάξουμε τη γλώσσα που χρησιμοποιούμε για να τους καθοδηγήσουμε. Ακολουθούν συγκεκριμένοι τρόποι επικοινωνίας σε κοινές κοινωνικές καταστάσεις:

• Για την Κοινή Χρήση Παιχνιδιών: Αντί να λέτε, "Δώσ' το της τώρα, μην είσαι εγωιστής!" δοκιμάστε: "Ενημέρωσε την Σάρα με τα λόγια σου όταν τελειώσεις τη σειρά σου, ώστε να μπορεί να έχει τη σειρά της μετά." Αυτό δίνει στο παιδί μια αίσθηση ελέγχου και αυτονομίας στο παιχνίδι του.

• Για Φυσικές Συγκρούσεις: Αντί για την τυπική διαταγή, "Πες συγγνώμη τώρα!" δοκιμάστε: "Κοίταξε το πρόσωπο του φίλου σου; Φαίνεται πολύ λυπημένος γιατί πληγώθηκε. Τι μπορούμε να κάνουμε για να τον κάνουμε να νιώσει καλύτερα;" Αυτό αλλάζει την προσοχή από ένα αναγκαστικό σενάριο σε πραγματική ευθύνη και φροντίδα.

• Για Ομαδική Εργασία: Αντί να φωνάζετε, "Σταματήστε να σπρώχνετε ο ένας τον άλλον!" δοκιμάστε: "Φαίνεται ότι και οι δύο έχετε την ίδια υπέροχη ιδέα για αυτόν τον πύργο. Πώς μπορείτε να συνεργαστείτε ώστε να έχετε και οι δύο αρκετό χώρο για να χτίσετε;"

• Για Ιδιοκτησία και Όρια: Αντί να λέτε, "Πρέπει να μοιράζεστε τα πάντα!" δοκιμάστε: "Αυτό είναι το ειδικό σου παιχνίδι, και καταλαβαίνω ότι το αγαπάς. Είσαι έτοιμος να αφήσεις τον φίλο σου να το χρησιμοποιήσει για λίγο, ή πρέπει να περιμένουμε μερικά λεπτά ακόμα;"

Η εκπαίδευση στην πρώιμη παιδική ηλικία είναι ένας μαραθώνιος, όχι μια σπριντ. Όταν απομακρυνόμαστε από την αναγκαστική συμπεριφορά μέσω αγώνων εξουσίας, αρχίζουμε να χτίζουμε έναν εσωτερικό ηθικό πυξίδα στα παιδιά μας.