Si projektorët ndërveprues, përmbajtja e shkurtër edukative dhe aktivitetet praktike mund ta transformojnë përdorimin e teknologjisë në çerdhe dhe kopshte.
Prania e televizorit (TV) në çerdhe apo qendra ditore është kthyer në një zakon të përhapur, por që mbart rreziqe të mëdha për zhvillimin e fëmijëve. Ndonëse TV-ja shpesh përdoret si një zgjidhje e shpejtë për t'i mbajtur fëmijët "të urtë" dhe të qetë, shkenca e zhvillimit fëmijëror dhe neuroshkenca paralajmërojnë se ky është një gabim i rëndë. Televizori në këto mosha nuk edukon, ai thjesht paralizon vëmendjen e fëmijës, duke i marrë kohën më të çmuar të rritjes.
Rreziqet e ekspozimit ndaj TV-së tradicionale në mjediset parashkollore lidhen drejtpërdrejt me mënyrën se si funksionon truri i fëmijës. Transmetimet e zakonshme në TV dhe vizatimet me ritëm të shpejtë krijojnë një mbingarkesë sensoriale.
Pamjet që ndryshojnë brenda sekondave dhe tingujt e lartë e "mbërthejnë" fëmijën pas ekranit të TV-së, por nuk i lënë hapësirë për të përpunuar informacionin apo për të menduar në mënyrë kritike. Për më tepër, sa herë që TV-ja është e ndezur, komunikimi verbal në dhomë bie drastikisht. Fëmijët e moshës parashkollore e zhvillojnë të folurin përmes bisedës së drejtpërdrejtë me edukatoret dhe shokët e klasës, prandaj heshtja e krijuar nga ekrani i TV-së vjedh momente të çmuara të zhvillimit të gjuhës. Po ashtu, qëndrimi ulur para TV-së heq kohën e çmuar të lëvizjes fizike, vizatimit dhe lojës me tulla apo figura, të cilat janë thelbësore për motorikën dhe imagjinatën.
Megjithatë, zgjidhja nuk është domosdoshmërisht përjashtimi i plotë i teknologjisë, por ndryshimi radikal i mënyrës se si ajo përdoret: kalimi nga një ekran TV-je që fëmijët e shohin pasivisht, te një projektor që krijon përvoja të përbashkëta dhe eksploruese.
Në këtë kuadër, përdorimi i një projektori për dokumentarë të shkurtër ofron një qasje tërësisht ndryshe nga TV-ja. Ndryshe nga TV-ja që funksionon si pikë fikse atraksioni ku fëmijët thjesht qëndrojnë të gozhduar, projektori mund të përdoret për të transformuar vetë mjedisin e klasës. Edukatorja mund të projektojë në një mur të madh apo edhe në dysheme pamje me madhësi natyrore nga një dokumentar për natyrën, hapësirën apo botën nënujore. Kjo krijon një përvojë ku fëmijët nuk ndihen si spektatorë pasivë para TV-së, por si eksplorues që futen brenda asaj që po shohin.
Që ky mjet të ketë efekt edukativ, dokumentari nuk duhet të lëshohet kurrë si një film i gjatë apo siç lihet TV-ja ndezur në sfond. Edukatorja mund të shfaqë sekuenca të shkurtra prej tre deri në pesë minutash, si për shembull mënyra se si një zog ndërton çerdhen ose se si çel një lule dhe më pas ta ndalojë projektorin. Në atë moment, dhoma kthehet në një rreth diskutimi ku fëmijët pyesin, flasin për atë që panë dhe bëjnë hipoteza.
Për më tepër, projektori mund të kombinohet shkëlqyeshëm me lëvizjen fizike dhe artin. Fëmijët mund të ftohen të imitojnë lëvizjet e kafshëve që shohin në dokumentar, të ecin mbi "gurët" e projektuar në dysheme, apo të vizatojnë dhe modelojnë me plastelinë duke pasur në mur pamje frymëzuese nga natyra.
Përfundimisht, teknologjia në edukimin parashkollor nuk duhet të shërbejë si një TV "kujdestar dixhital" për të mbajtur fëmijët të heshtur. Ndërsa TV-ja tradicionale ushqen pasivitetin, izolimin dhe plogështinë mendore, projektori i përdorur me dokumentarë të zgjedhur krijon hapësirë për dialog, lëvizje dhe kureshtje natyrore. Të zëvendësosh ekranin e ngrirë të TV-së me dritën ndërvepruese të projektorit do të thotë t'u kthenësh fëmijëve të drejtën për të eksploruar botën rreth tyre me të gjitha shqisat, duke e kthyer teknologjinë nga një dëm i heshtur në një aleat të fuqishëm edukativ.
